Het geslacht Schistochlamys omvat een kleine groep Neotropische zangvogels die voorkomen in Zuid-Amerika. Het geslacht werd in 1850 beschreven door de Duitse natuuronderzoeker Ludwig Reichenbach. De naam Schistochlamys is afgeleid van woorden die verwijzen naar een “leisteen” (grijs) en een “mantel”, wat waarschijnlijk betrekking heeft op het vrij sobere, vaak grijsachtige verenkleed van deze vogels.

Deze vogels komen voor in een groot deel van Zuid-Amerika, van landen zoals Brazilië en Argentinië tot verder noordelijk in het Amazonegebied en de Guyana’s.

Vogels uit het geslacht Schistochlamys zijn middelgroot (ongeveer 18 cm lang) en worden vaak aangetroffen in halfopen landschappen zoals savannes, struikgebieden en droge bossen. Ze hebben doorgaans een vrij eenvoudig kleurpatroon en een stevige snavel, aangepast aan een gevarieerd dieet van onder andere vruchten en insecten.

Taxonomisch gezien neemt Schistochlamys een interessante positie in binnen de tangara’s. Moleculaire studies suggereren dat het geslacht nauw verwant is aan andere Zuid-Amerikaanse groepen zoals Cissopis en Stephanophorus, wat wijst op een gedeelde evolutionaire geschiedenis binnen een bredere clade van tangara’s.

Dit geslacht telt twee soorten: 

Schistochlamys melanopis

Schistochlamys ruficapillus